ziemia niczyja / nobody’s landscape - pokaz specjalny

15 czerwca, godz. 19:00 | POKAZ SPECJALNY
Bilety: 20 zł (ulgowy), 30 zł (normalny) 
(jeden bilet obowiązuje na oba spektakle w dniu 15 czerwca)

-> Bilet zakupić można tutaj

koncepcja, choreografia i reżyseria: Anna Piotrowska,
kreacja i wykonanie: Kamil Bończyk, Alexey Torgunakov, Anna Piotrowska,
muzyka: Dominik „Domix” Franusik,
reżyseria światła: Paweł Murlik,
realizacja światła: Dastin Greczyło,
przestrzeń i kostiumy: Anna Piotrowska,


Świat rzeczywisty jest o wiele mniejszy niż świat wyobraźni.


Jeśli zbyt długo patrzysz w czeluść, czeluść zaczyna patrzeć na ciebie. 
Człowiek to najokrutniejsze zwierzę.
Friedrich Nietzsche


Czym jest tytułowa „ziemia niczyja”? Strefą wolności? Bezpieczeństwa? Każdy z nas porusza się w przestrzeni niczyjej, tworząc swoją niezależność, budując tożsamość. Ale „ziemia niczyja” może pozbawić nas poczucia przynależności. To przestrzeń, w której nie ma zasad.
Zastanawiając się nad kwestią państwowości, Friedrich Nietzsche pisał, że państwo totalitarne jest ostatecznym upadkiem człowieczeństwa. „(…) Gdzie państwo się kończy, tam dopiero zaczyna się człowiek, który nie jest zbyteczny: tam się poczyna pieśń niezbędnego, jedyną i niezastąpioną nutą. Gdzie państwo ustaje, spojrzyjcież mi, bracia moi! Czyż nie dostrzegacie tam tęczy i mostów nadczłowieka?” 


Najważniejszą cechą zespołu artystycznego Teatru ROZBARK, pod kierunkiem Anny Piotrowskiej, jest totalna akceptacja różnorodności zapisanych w ciele. Każde ciało jest inne, niepowtarzalne, artystów łączy zaś wiara w kreatywność i proces twórczy. Poszukujemy tożsamości społecznej i artystycznej odwołując się miejsca, w którym funkcjonujemy, czyli dawnej Kopalni ROZBARK. Interesuje nas między innymi definiowanie pojęcia "ciała industrialnego", uwikłanego w historię i znaczenia.


Nie bez powodu Śląsk kojarzony jest często ze specyficzną aurą sentymentalizmu, przełamaną miejscami bezkompromisowym realizmem. Ta sama atmosfera zdaje się towarzyszyć klimatowi pracy z ciałem w bytomskim teatrze. (Anna Duda). Tym razem powiązanie „ciała industrialnego” z pamięcią miejsca przywiodło choreografkę do ziemi niczyjej, która ma swoją autonomię i integralność, a jednocześnie skłania do nostalgii i rozważań o samotności ludzi i miejsc, tworzących „bezkompromisowy realizm.”

-> Bilet zakupić można tutaj