Polska Platforma Tańca 2017 | foto relacja

Fot. Jakub Wittchen/ © Instytut Muzyki i Tańca

Aurora Lubos "Witajcie/Welcome"
wideo, obiekty, dźwięk, ruch: Aurora Lubos
wykonanie: Aurora Lubos
muzyka: Alex Catona
premiera: 15 maja 2016, Przestrzeń Sztuki WL4 w Gdańsku
czas trwania: 40 minut

Interesuje mnie człowiek. Żyjący bezpiecznie, ale niechętny przyjmowaniu innych, którzy uciekają przed wojną, konfliktem, opresjami, śmiercią, głodem. Interesuje mnie sytuacja konfliktu, zagrożenia, cierpienia. I to, co ten najedzony, zadowolony, zachodnioeuropejski człowiek czułby do ludzi, których codzienną rzeczywistością jest walka o życie. Jednym z elementów spektaklu jest dokumentacja performansu Z wody, który odbył się w październiku 2015 roku na plaży w Sopocie, w Dniu Solidarności z Uchodźcami. Był to komentarz do sprawy ginących na morzu imigrantów, przeniesienie obrazów w polskie, namacalne realia. (Aurora Lubos)

Karol Tymiński "This Is a Musical"

choreografia: Karol Tymiński
wykonanie: Karol Tymiński

muzyka: Karol Tymiński, Gradual
światła: Jan Cybis
kamera: Michał Andrysiak
koprodukcja: Open Latitudes, Instytut Sztuk Performatywnych
premiera: 14 listopada 2015, Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie
czas trwania: 50 minut


Muzyka elektroniczna została przeniesiona do sfery wirtualnej poprzez wynalezienie sampla. Musical ten używa ciała performera jako źródła dźwięku i w ten sposób na nowo ufizycznia instrument. Człowiek i żywa materia, z której jest zbudowany, stają się jednym przedmiotem. Ciało jest jednocześnie doświadczane i doświadczające, stając się receptorem samego siebie. Potrzeba pełnego doznania popycha performera do skrajnych działań, balansujących na granicy brutalności i czułości.





Katarzyna Chmielewska / Teatr Dada von Bzdülöw "Why Don't You Like Sadness"

choreografia: Katarzyna Chmielewska
współpraca artystyczna: Anna Steller
wykonanie: Katarzyna Chmielewska, Radek Duda (muzyka na żywo)
światła: Michał Kołodziej
projekt graficzny: Maciej Salamon
produkcja: Stowarzyszenie Teatr Dada von Bzdülöw
premiera: 22 lipca 2016, Scena Malarnia, Teatr Wybrzeże w Gdańsku
czas trwania: 50 minut

Spektakl jest subtelną podróżą przez labirynt stanów emocjonalnych, którą można porównać do przechodzenia z pokoju do pokoju. Każdy z nich nasycony jest innym odcieniem i bywa, że wchodząc do jakiegoś pokoju, odkrywamy nie po raz pierwszy, że jest nam cholernie smutno. Otulamy się tym smutkiem jak kołderką i nie śpieszymy się, by spod niej wyjść. Melancholia wywołuje spowolnienie, dzięki któremu możemy przyjrzeć się wszystkiemu z uwagą, a przeżywając ten stan, jednocześnie staramy się złapać do niego dystans, by z nową energią otworzyć kolejne drzwi.


Iza Szostak "Balet koparyczny"

pomysł, choreografia, performans: Iza Szostak
współpraca choreograficzna, performans: Paweł Sakowicz
dramaturgia: Anka Herbut
przestrzeń: Łukasz Kwietniewski
muzyka: Kuba Słomkowski
światło: Michał Głaszczka
kuratorka: Anna Królica
koordynator produkcji: Dominik Skrzypkowski
produkcja: Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora „Cricoteka” w Krakowie
koprodukcja: Ciało/Umysł, Fundacja Burdąg
partner: Bergerat Monnoyeur
pokaz work in progress: 1 października 2015, Festiwal Ciało/ Umysł, Teatr Powszechny w Warszawie
premiera: 8 listopada 2015, Cricoteka w Krakowie (hala Telpodu, ul. Romanowicza)
czas trwania: 60 minut

Spektakl zrealizowany w ramach projektu kuratorskiego Anny Królicy Maszyna choreograficzna.

Balet koparyczny to posthumanistyczny pejzaż, nawiązujący do opanowujących myśli, media oraz sztukę, obrazów końca świata i człowieka. Przegrzanie rozwoju technologicznego doprowadziło już do wypalenia energii i zasobów naturalnych. Muszą zostać wypracowane nowe ekosystemy i sposoby werbalizacji emocji – stare się nie sprawdzają, prowadzą do coraz większej separacji. W tak zaprojektowanej rzeczywistości ruch człowieka sprzężonego z maszyną zostaje poddany rewizji, a człowiek staje się hybrydą.

Kielecki Teatr Tańca "Poza horyzont"

choreografia, oprawa plastyczna: Jacek Przybyłowicz
wykonanie: Joanna Polowczyk, Grzegorz Pańtak, Tomasz Słomka, Marcos De Lima, Krzysztof Dziarmaga, Alicja Horwath-Maksymow, Dawid Kaptur, Anna Kuc, Monika Kuc-Piechota, Pamela Paprota, Marta Rolska, Marta Starostecka, Arkadia Ślósarska, Joanna Wachnienko, Mateusz Wróblewski, Liliia Zakharova, Izabela Zawadzka, Kamil Zdańkowski, Małgorzata Ziółkowska
projekt światła: Grzegorz Pańtak
produkcja: Kielecki Teatr Tańca
premiera: 16 kwietnia 2016, Kielecki Teatr Tańca w Kielcach
czas trwania: 25 minut

Słowa symbole
Szli i w dal przed siebie patrzyli.
Śnili o domu, który wciąż stał nad brzegiem. Mijali kraje i lądy zielenią pachnące.
Szli i płakali z radości.
Wracając do miejsca dzieciństwa i wiecznej młodości.
Jacek Przybyłowicz

W spektaklu wykorzystana została formuła zespołowego teatru tańca, pozbawionego liniowej narracji, powstającego w oparciu o relacje między tancerzami. Spektakl odznacza się intensywną fizykalnością i ekspresją ruchu, który czerpie ze współczesnych technik i stylów tanecznych.

Lubelski Teatr Tańca "Stalking Paradise"

koncepcja i choreografia: Külli Roosna, Kenneth Flak
wykonawcy: Beata Mysiak, Anna Żak, Ryszard Kalinowski, Wojciech Kaproń, Ewelina Drzał-Fiałkiewicz, Wojciech Łaba
muzyka i wideo: Kenneth Flak
światło: Grzegorz Polak
realizacja dźwiękowa: Dariusz Kociński
produkcja: Centrum Kultury w Lublinie
premiera: 13 września 2014, Centrum Kultury w Lublinie
czas trwania: 60 minut

Spektakl Stalking Paradise został zrealizowany we współpracy z Instytutem Muzyki i Tańca w ramach programu Zamówienia choreograficzne 2014.

Stalking Paradise powstał pod kierunkiem norwesko-estońskiego duetu choreografów, Külli Roosny i Kennetha Flaka. W spektaklu tym tancerze Lubelskiego Teatru Tańca poszukują odpowiedzi na pytania o wiarę. W co wierzymy? Dlaczego wierzymy w to, co robimy? Rozmaite elementy wiary poddawane są analizie zarówno poprzez ruch, jak i dźwięk oraz tekst. Dogmatyzm, płynność, zmiana, stabilność, adaptacja. Na jakiej podstawie podejmujemy nasze decyzje?

Maria Zimpel "noish~"

choreografia: Maria Zimpel
muzyka: Bryan Eubanks

wykonanie: Sara Kałużna (operowanie dźwiękiem), Maria Zimpel (taniec)
wsparcie produkcyjne: Stary Browar Nowy Taniec, Art Stations Foundation by Grażyna Kulczyk; Anna Czaban / Galeria Miejska „Arsenał”
premiera: 24 czerwca 2015, Stary Browar, Poznań
czas trwania: 40 minut

Noish~ jest przede wszystkim doświadczeniem intensywności, którym Zimpel i Eubanks dzielą się z publicznością. Taniec jest tu nieustannym przepływem impulsów, obrazów, skojarzeń i chwilowo uchwyconych form.

„Ciało filtruje przez siebie hałas, intensyfikując w przestrzeni rozpadanie się wszystkich swoich pojawień. Muzyka intensyfikuje ten proces. Nie ma «ja», daję temu świadectwo” (Maria Zimpel).

Marta Ziółek / Komuna//Warszawa "Zrób siebie"

choreografia: Marta Ziółek
dramaturgia: Anka Herbut
wykonanie: Marta Ziółek, Agnieszka Kryst, Ramona Nagabczyńska, Robert Wasiewicz, Paweł Sakowicz, Katarzyna Sikora, Maria Kozłowska, Lubomir Grzelak, Dominika Olszowy
muzyka: Lubomir Grzelak
scenografia i wizualizacja: Dominika Olszowy
wideo i oprawa graficzna: Krzysztof Bagiński
zdjęcia: Witek Orski, Dawid Grzelak
reżyseria świateł: Karolina Gębska
produkcja: Komuna// Warszawa
premiera: 20 maja 2016, Komuna// Warszawa
czas trwania: 65 minut

Obiektem eksperymentu jest grupa pięciu performerów, którzy na czas performansu przybierają imiona: High Speed, Coco, Lordi, Glow i Beauty. Przewodniczką po tym doświadczeniu jest Marta Ziółek jako Angel Dust. Indywidualne cielesne monologi przenikają się tu z hybrydowym treningiem grupowym i transową praktyką złożoną z rave, jogi kundalini, latino flow i dancehallu. Znajdujemy się gdzieś pomiędzy siłownią, imprezą techno a korporacyjnym kościołem mindfulness.

Paweł Sakowicz "TOTAL"

choreografia, tekst i wykonanie: Paweł Sakowicz
opieka artystyczna: Dalija Aćin Thelander
realizacja techniczna i światła: Łukasz Kędzierski
produkcja: Art Stations Foundation by Grażyna Kulczyk (spektakl powstał w ramach Solo Projekt Plus 2015 – programu rezydencyjnego Art Stations Foundation)
premiera: 12 grudnia 2015, Stary Browar, Studio Słodownia +3, Poznań
czas trwania: 30 minut

Spekulowanie o wirtuozerii tanecznej może opierać się na doświadczeniu, ale niekoniecznie daje się empirycznie sprawdzić. Celem takiej spekulacji jest osiągnięcie określonego obrazu wirtuozerii tanecznej poprzez wykorzystanie przewidywalnych zmian ekonomicznych, politycznych i metahumanistycznych. Cechą charakterystyczną spekulacji o wirtuozerii tanecznej jest podejmowanie ryzyka w budowaniu radykalnych scenariuszy dotyczących polityki pragnień.



Renata Piotrowska-Auffret "Śmierć. Ćwiczenia i wariacje"

choreografia i wykonanie: Renata Piotrowska-Auffret
dramaturgia: Bojana Bauer
reżyseria światła: Ewa Garniec
realizacja światła: Łukasz Kędzierski
produkcja: Fundacja Burdąg
premiera: 31 października 2014, Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie
czas trwania: 40 minut

Spektakl Śmierć. Ćwiczenia i wariacje został wybrany do Aerowaves Twenty 17.

Śmierć jest doświadczeniem, które nie może być opowiedziane. Renata Piotrowska-Auffret usiłuje zainscenizować spotkanie ze śmiercią, gromadzi różne scenariusze, składające się na performatywny dyptyk, podróżuje przez wieki (nie)doświadczania śmierci i korzysta z ich artystycznych, kulturowych i społecznych reprezentacji. Kreuje wielokrotne spotkanie ze śmiercią, wciągając ją w choreografię jak nieuchwytną partnerkę.

Sławek Krawczyński, Anna Godowska "Bataille i świt nowych dni"

scenariusz i reżyseria: Sławomir Krawczyński
choreografia: Anna Godowska
wykonawcy: Aleksandra Bożek-Muszyńska, Natalia Dinges, Paweł Grala, Bartosz Ostrowski, Łukasz Przytarski, Zofia Tomczyk
muzyka, remiksy, muzyka na żywo: Peter Łyczkowski
zdjęcia: Maciej Zakrzewski
projekt graficzny: Michał Łuczak (fot. Aleksandra Osowicz)
realizacja techniczna: Łukasz Kędzierski
produkcja: Art Stations Foundation by Grażyna Kulczyk
koprodukcja: 20. Międzynarodowe Spotkania Teatrów Tańca / Centrum Kultury w Lublinie, Fundacja Ciało/Umysł
premiera: 29 maja 2016, Studio Słodownia +3, Stary Browar w Poznaniu
czas trwania spektaklu: 70 minut

Projekt zrealizowano w ramach stypendium Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Partnerem projektu jest marka Ania Kuczyńska.

Czym może być podróż do niemożliwego? Sześcioro tancerzy w przejmującym świecie Georges’a Bataille’a, francuskiego pisarza, filozofa, kontestatora współczesnej kultury.

Bataille rzuca nam wyzwanie. Prowadzi nas do miejsca, gdzie „wszystkie gwałtowne uczucia zlewają się w jedno”. Jego paradoksalna filozofia milczącym gestem wskazuje na taniec. Tańcząc, odkrywamy grozę i ukryte w głębi nowe przestrzenie. Tańcząc, skaczemy w pustkę i odnajdujemy śmiech. Tańcząc, zanurzamy się w mrocznej łamigłówce erotyzmu, aż wreszcie natrafiamy na „świat święta, królów i bogów”. Taniec staje się próbą suwerenności, wyrażając namacalnie i bez słów niezwykły dramatyzm myśli Bataille’a z jego głównym pytaniem: czy możemy stać się na nowo?

Via Negativa/ Ja Ja Ja Ne Ne Ne "Dziewiąta"

występują: Loup Abramovici, Grega Zorc, Jaka Lah, Anita Wach, Magdalena Tuka
pomysł i reżyseria: Bojan Jablanovec
nadzór choreograficzny: Anita Wach
muzyka: Ludwig van Beethoven, IX Symfonia, dyrygent: Herbert von Karajan, Berliner Philharmoniker 1983
kostiumy, maski koni: Barbara Stupica
światła: Bojan Jablanovec, Ana Čigon, Igor Remeta
wideo: Ana Čigon
kierownik sceny: Igor Remeta
producent: Špela Trošt
produkcja: Via Negativa
koprodukcja: Stowarzyszenie Ja Ja Ja Ne Ne Ne w Warszawie
partnerzy: Bunker Ljubljana, Międzynarodowy Festiwal Sztuk Performatywnych A Part w Katowicach, Fundacja Ciało/Umysł
premiera: 15 czerwca 2016, Festiwal A Part w Katowicach
czas trwania: 70 minut

Projekt wspierany przez Miasto Lublana, Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Spektakl odbywa się w pełnej nagości.

Spektakl w reżyserii Bojana Jablanovca i choreografii Anity Wach, wynik współpracy polskich i słoweńskich performerów, to wizualna baśń o cywilizacji jako przegranym projekcie ujarzmiania człowieka. Pięć osób na scenie, nagich i podejrzanych, niedoskonałych i przeciętnych, mierzy się z arcydziełem kultury europejskiej, majestatyczną IX Symfonią Beethovena. Pozbawieni wzniosłości, ograniczeni do własnej dosłowności, cyfrowi, rozproszeni w wizualności, głusi od nadmiaru dźwięków, powtarzający się jak zacięta płyta, którą ktoś musi wyłączyć, performerzy próbują odzyskać kontakt z tym, co zwierzęce. Zachodnia cywilizacja sięgnęła do nowych form bestialstwa. W imię wartości europejskich budujemy zasieki, degradujemy inne kultury, nazywając ich przedstawicieli gwałcicielami, kryminalistami czy zwierzętami. Dyplomaci wciąż mówią o projekcie pokoju, którego podstawą jest wojna. Są gotowi zawiesić piąte przykazanie w imię wolności, demokracji i równości. Konflikty przeszłości stoją u bram teraźniejszości.

Spektakl współtworzony jest przez zespół.

Teatr ROZBARK "Zagubieni w skórze"

koncepcja, reżyseria, choreografia: Anna Piotrowska
kreacja i wykonanie: zespół Bytomskiego Teatru Tańca i Ruchu w składzie: Angelika Tomasiak, Artur Bieńkowski, Szymon Dobosik, Jacek Niepsujewicz / Kamil Bończyk, Alexey Torgunakov, Piotr Mateusz Wach
muzyka: Michał Mackiewicz
kostiumy: Adam Królikowski
scenografia: Anna Piotrowska
światło: Anna Piotrowska & Paweł Murlik
realizacja: Michał Wawrzyniak, Dastin Greczyło, Marcin Aleksiej
produkcja: Teatr ROZBARK
premiera: 7 listopada 2015, Teatr ROZBARK w Bytomiu
czas trwania: 75 minut

Spektakl przeznaczony jest dla widzów powyżej 16 roku życia.

Zagubieni w skórze to fizjologiczno-filozoficzna opowieść o głębokim doświadczaniu i poznawaniu siebie. Kolejny raz, po democratic body, ciało zostaje bohaterem spektaklu Anny Piotrowskiej. Skóra staje się pewną umownością, ochroną, parasolem, trampoliną. Znamy tylko swoje odbicie lustrzane, obcy jest nam dotyk samego siebie. Pokochać siebie, szanować, nie oszukiwać. Obecność i szersze poznanie siebie, swojego ciała, powoduje lepsze funkcjonowanie w społeczeństwie innych, drugich, takich samych ciał.