Paweł Sakowicz „TOTAL”, Renata Piotrowska-Auffret „Śmierć. Ćwiczenia i wariacje”

17 lutego (sobota), godz. 19.00 Paweł Sakowicz „TOTAL”, Renata Piotrowska-Auffret „Śmierć. Ćwiczenia i wariacje”, w ramach Polskiej Sieci Tańca.

UWAGA! Spektakl dla widzów 16+, w spektaklu pojawia się nagość.

Bilety w cenie: 10 zł ulgowy, 20 zł normalny.

Dwa uznane spektakle dwóch różnych twórców młodego pokolenia. „TOTAL” i „Smierć. Ćwiczenia i wariacje” zostały zgłoszone do Sieci przez Instytut Muzyki i Tańca spośród spektakli Polskiej Platformy Tańca 2017.

„Śmierć. Ćwiczenia i wariacje”. Śmierć jest doświadczeniem, które nie może być opowiedziane. Renata Piotrowska-Auffret usiłuje zainscenizować spotkanie ze śmiercią, gromadzi różne scenariusze, składające się na performatywny dyptyk, podróżuje przez wieki (nie)doświadczania śmierci i korzysta z ich artystycznych, kulturowych i społecznych reprezentacji. Kreuje wielokrotne spotkanie ze śmiercią, wciągając ją w choreografię jak nieuchwytną partnerkę.

„TOTAL”. Spekulowanie o wirtuozerii tanecznej może opierać się na doświadczeniu, ale niekoniecznie daje się empirycznie sprawdzić. Celem takiej spekulacji jest osiągnięcie określonego obrazu wirtuozerii tanecznej poprzez wykorzystanie przewidywalnych zmian ekonomicznych, politycznych i metahumanistycznych. Cechą charakterystyczną spekulacji o wirtuozerii tanecznej jest podejmowanie ryzyka w budowaniu radykalnych scenariuszy dotyczących polityki pragnień.

POLSKA SIEĆ TAŃCA
19 listopada 2017 r. w Centrum Kultury w Lublinie nastąpiło podpisanie historycznego dokumentu – porozumienia stron tworzących pierwszą w Polsce, sformalizowaną sieć centrów wspierających Sztukę Tańca. Po trwającym dwie dekady rozkwicie instytucji związanych z tańcem oraz umocnieniu tej formy wyrazu jako niezależnej formy sztuki, konsolidacja środowiska i budowanie mostów między światem twórców niezależnych a profesjonalnymi scenami, jak ma to miejsce od wielu już lat na Zachodzie Europy, wydaje się kolejnym logicznym krokiem.


Głównymi celami Sieci są A) stworzenie warunków do prezentacji wewnątrz kraju spektakli tworzonych przez zespoły instytucjonalne oraz niezależnych artystów, B) konsolidacja środowiska – wymiana pomiędzy centrami o różnych estetykach artystycznych, C) bardziej wydajne i przewidywalne wykorzystanie środków finansowych przeznaczanych na taniec.

Polską Sieć Tańca tworzą przede wszystkim odważni i zdeterminowani ludzie – kierownicy i dyrektorzy instytucji wspierający Sztukę Tańca od lat. Sieć jest inicjatywą oddolną, kreowaną w duchu wymiany i poszanowania różniących się od siebie artystycznych wizji.

Rok pilotażowy PST został uruchomiony dzięki otwartości i dobrej woli Ryszarda Kalinowskiego (Lubelski Teatr Tańca, Centrum Kultury w Lublinie), Joanny Leśnierowskiej (Art Stations Foundation Grazyny Kulczyk w Poznaniu), Iwony Orzełowskiej (Teatr Tańca Caro, Centrum Kultury i Sztuki im. A. Meżeryckiego w Siedlcach), Adriana Lipińskiego (Teatr ROZBARK w Bytomiu), Agaty Moląg (Krakowskie Centrum Choreograficzne, Nowohuckie Centrum Kultury), Elżbiety Pańtak (Kielecki Teatr Tańca), Doroty Cząstki (Regionalne Centrum Kultur Pogranicza w Krośnie) oraz Joanny Szymajdy (Instytut Muzyki i Tańca).